Evrenin, daha doğrusu evren içindeki herşeyin büyüklüğü hakkında bir interaktif site, daha doğrusu bir grafik yapmışlar. Güzelliği sözle anlatılır gibi değil. İnsanın beynini durduk yerde açıyor, ne sıkıntısı varsa unutturuyor (en azından benim için). Müziğinden tutun, görsellerine ve esas bunu ortaya koyan ana düşünceye kadar bakmaya, incelemeye gerçekten doyum olmayan bir çalışma.

Resme tıklayabilirsiniz.

Benim tavsiyemi soracak olursanız, ki sormadığınızı gayet iyi biliyorum, bunu incelerken şöyle bir yol izlenebilir, çok zevkli oluyor. Ya da şöyle desem daha doğru olacak, yolda gidip gelirken (!) benim dikkatimi en çok şu noktalar çekti, sizinkiler ne olur bilmem… [Dikkat: Bundan sonrasını kendiniz resimdeki linkten siteyi açıp interaktifi izledikten sonra okumanız tavsiye edilir]:

- Önce, insanı görüyoruz malum. Daha sonra genişledikçe, 1 km çapa erişiliyor. İşte o noktaya geldiğinizde durun ve geri giderek (yani bir nevi zoom yaparak insana geri ulaşmaya, insan figürünü tekrar bulmaya çalışın. Bir kilometre içinde bile bir insan ne kadar da küçük kalıyor, şaşırtıcı, öyle değil mi?

- 1.000.000 metre, yani 1.000 km sınırından sonra gezegenler, uydular ve diğer bazı gök cisimleri başlıyor. Onların birbirleriyle olan karşılaştırmalı boyutları hiç böyle açık ve net görmüş müydünüz? (Tabii, onların arasındaki insan yapısı bir şeyi görmeden geçmeyin.)

- Peki sorabilir miyim, 1 milyar metre çapını aştıktan sonraki Güneş’in haricindeki hacimleri ona çok yakın bu yıldızların ve diğer envai çeşit şeyin kaçının ne olduğunu biliyorsunuz?

- Az sonra karşınıza çıkacak: Sizce “Toplam İnsan Yüksekliği” ne anlama gelebilir? Bu şeyin uzayın derinliklerinde ne işi var?

- Voyager 1 bizden ne kadar uzaktaymış, gördünüz mü? Ya bir ışık yılı uzaydaki mesafeler için ne anlam ifade ediyormuş?

- Allah allah, bizim bir de Samanyolu Galaksimiz olacaktı meşhur, o yok mu ki acaba bu sitede?

- Bundan sonra gidin gidebildiğiniz kadar artık. Ama bir de şunu deneyebilirsiniz sonra, geri gelin, insan seviyesine ve oradan da aşağıya, daha küçük ölçeklere inmeye devam edin. Orada da birbirinden ilginç şeyler görebilirsiniz, hatta göreceksiniz.

Sonuç olarak, bu interaktif grafiğin neresinin kimin daha çok hoşuna gideceği, bakanın ilgi alanları ile oldukça ilgili sanırım… Bir biyologla bir astronomun aynı şeylere odaklanmayacağı kesin.

Bu yazıya benzeyen diğer bazı yazılar:

1. Bilgi manyakları için…
2. Neşeli Beyin’den neşeli olmak için kendine öğütler – [Video]
3. Otizm bazı işler için bir engel değil, aranılan bir özellik olmaya başlıyor.
4. Düşündüren cümleler – V
5. Erkeklerin azalan cinsel güçleri için maymun testisleri çare olabilir mi?

Andy Warhol - Four Colored Campbell Soup Can

Gıdaları “konserve” etmenin, yani kutuların içindeki havayı alarak saklamanın, onların bozulma sürelerini diğer metotlara göre çok daha uzun süre önlediği ilk olarak 1810 yılında keşfedilmiş. Ciddi düşünüldüğünde, uzun süren kış aylarında yiyeceksiz kalmayı büyük ölçüde önlediğinden, insanlık için önemli bir buluş sayılabilir bence (her ne kadar, şu linkte de olduğu gibi bazı sağlık guruları tarafından artık pek tüketmememiz gerektiği belirtilse bile).

Ama şuna ne diyeceğiz peki? İlk konserve 1810‘da yapılmış ama, ilk konserve açacağı ne zaman bulunmuş ve patenti alınmış, biliyor musunuz?

1855 yılında… Yani, tam 45 yıl sonra!

O kadar süre ne mi yapmışlar? Bilmem!

Ama, yukarıdakilere inanmayanlar gerçek olup olmadığını kendileri de araştırabilir… Zaten, çok geçmeden bu konuya ilişkin -biraz da yazının sansayonel havasını bozmamak için- yazmadığım bir iki noktayı da (üstelik son derece ilginç noktaları) alttaki yorumlara eklemeyi düşünüyorum.

Ama belki de canım istemez ve eklemem, o yüzden söz veremiyorum. :)

Bu yazıya benzeyen diğer bazı yazılar:

1. Düşündüren cümleler – IX
2. Düşündüren cümleler – VII
3. Düşündüren cümleler – I
4. Düşündüren cümleler – VIII
5. Düşündüren cümleler – VI

Bu yazıya benzeyen diğer bazı yazılar:

1. Film başlıklarının kısa bir tarihi [Video]
2. Peki, tuvalet kağıdı nasıl üretiliyor, onu biliyor musunuz? – [Video]
3. Şehir ve zaman [Video]
4. Yaratıcı olmanın (ve öyle kalmanın) tam 29 yolu [Video]
5. Ford’un T Modeli’ni nasıl yapıyorlardı? [Video]

Aynı sorunun karşısında, insan beyninin nasıl birbiriyle ilgisiz çözümler geliştirebildiğini göstermesi açısından da dikkate değer buldum bu videoyu.

Sizce de ilgi çekici değil mi?

Not: Aklıma sonradan geldi, eklemeden edemedim. Yukarıda insanoğlunun aynı sorunlar karşısında nasıl da birbirinden farklı ve yaratıcı çözümler üretebildiğinden bahsederken, kendimize haksızlık etmişim. YGS’deki şifre olayı esas tüm bu acayip çözümlerin ağababası değildir de nedir, sorarım size :))

Bu yazıya benzeyen diğer bazı yazılar:

1. Yaratıcı olmanın (ve öyle kalmanın) tam 29 yolu [Video]
2. Satrançta bir büyük ustayı (hatta dokuzunu birden) nasıl yenebilirsiniz? [Video]
3. Ford’un T Modeli’ni nasıl yapıyorlardı? [Video]
4. Peki, tuvalet kağıdı nasıl üretiliyor, onu biliyor musunuz? – [Video]
5. Zihnimizi nasıl yanıltıyorlar?

Şaka bir yana, okulda birbirlerini tanıyıp tanımadıkları hakkında bugüne kadar ben herhangi bir belge okumadım, dikkatimden kaçmış olabilir. Ama sanıyorum ki bunu ciddi olarak iddia eden de olmadı (David Irving gibi egzantrikler dışında). Ama son dönemde ortaya çıkan belgelerle aynı matematik hocasından ders aldıkları bu hocanın öğrencileri hakkında tuttuğu notlardan anlaşılmış güya (ne kadar güvenilir olduğu her zamanki gibi zamanla anlaşılacak).

Beni bu konuya geri getiren ise Wikipedia’da Wittgenstein maddesinin altında rastladığım şu fotoğraf oldu.

Sıkı dostlar!

Güya resimde de oklarla gösterildiği üzere bu yeniyetme bastıbacaklar Hitler ile Wittgenstein’mış. Ben her iki çocuğun da kişilik özelliklerini dikkate alarak resim çekilirken öyle uslu durup görünebileceklerine ihtimal vermiyorum ya, neyse.. Gerçi ikisinin de süper somurtmuş olması şüphe uyandırmıyor değil.

İlginç olan şu ki, eğer bu resimdekiler gerçekten onlarsa ve resimde aralarında sadece bir kaç kişinin bulunabileceği kadar yakın bir sınıf ortamında birlikte bulundularsa bu yakın tarihin en büyük keşiflerinden biri olarak kayıtlara geçmelidir.

Şans, kader ya da genetik deyin, insan soyunun, yani görünürde insanı andıran bu iki kişinin dünyada birbirinden olabilecek en farklı yaratılışta kişiler olduğunu varsayarsak, o sınıfta neler yaşanmış olabileceğini tahmin bile edemiyorum. Wittgenstein’in son derece derslerle alakasız, arkadaşlarını küçük gören ve asosyal bir çocukluk dönemi geçirdiğini biliyoruz. Buna karşın, belki tek ortak özellikleri olarak Hitler de derslere karşı ilgisiz ve kendi dünyasında yaşayan bir çocuktu ancak bazı tanıklar zayıf ve çelimsiz çocukları pataklamayı sevdiğini belirtiyor. Bu durumda Hitler, acayip derecede kıl bir öğrenci olan Wittgenstein’i dövdü mü? Wittgenstein bu olaydan sonra mı böyle oldu? Hitler’in Yahudi düşmanlığının başlamasında bu gıcık Yahudi çocuğun rolü var mıdır? Bu soruların cevaplarını aramamız gerekiyor:)

Şaka bu sefer iyice öbür yana, ben bu çocukların aynı okulda ya da aynı sınıfta okuduklarına ihtimal vermekte güçlük çekiyorum, zira Wittgenstein devrin en güçlü ailelerinin birinin çocuğu iken, Hitler son derece sıradan bir aileden gelmekteydi. Wittgenstein’ı ailesi evde özel öğretmenlerle eğitime tabi tuttukları çocuklarını neden sonradan Linz’de sıradan bir ortaokula göndermeye karar vermiş olabilirler mi, bence böyle bir ihtimali düşünmek gerçekten zor, zira maddi durumlarında bir kötüleşme olmamıştı.

Her neyse, Facebook’ta birbirlerini eklememiş olmaları da bu teorimi destekliyor zaten.

Bu yazıya benzeyen diğer bazı yazılar:

1. Ludwig Wittgenstein ne demiş, ne yapmış (ne yemiş, ne içmiş)?
2. Yaşadığımız yerler mutluluk seviyemizi etkiliyor mu gerçekten?
3. Gelecekte herkes (ve herşey) birer ajan mı olacak gerçekten?
4. Rahatlatıcı müzikler beyinde dopamin artışına neden oluyormuş.
5. Akıllı ve yetenekli insanlar neden başarısız olurlar?

Anladığımız kadarıyla Japonya kaynaklı olan bu video gerçek mi değil mi, onu ben de bilemiyorum. Üretici firmanın sitesinde bu ürünün gerçek olduğu yazmakla kalmıyor, ürüne ait pek çok  başka tanıtıcı video da yer alıyor. Bu yüzden, karar da size kalıyor.

Her ne olursa olsun, gerçekten “çok acayip” bir şey yine de…

Bu yazıya benzeyen diğer bazı yazılar:

1. Bir astronot dünyanın dönüşünü nasıl görür? [Video]
2. Peki, tuvalet kağıdı nasıl üretiliyor, onu biliyor musunuz? – [Video]
3. Satrançta bir büyük ustayı (hatta dokuzunu birden) nasıl yenebilirsiniz? [Video]
4. Ford’un T Modeli’ni nasıl yapıyorlardı? [Video]
5. Global ekonominin tarihi gelişimi.. [Video]

Yaratıcılığın yanında, bu posterlerin aynı zamanda yapmaları gereken işlevi de fazlasıyla yerine getirdiklerini düşünüyorum. Yani, filmin özünü çok sade biçimde bir kaç şekille anlatabiliyorlar. Kendi zevkime göre seçtiğim bazı örneklere buyrun:

Daha fazlasını Matt Owen’ın blogunda görme şansınız var elbette. Hatta görseniz memnun kalırsınız, benden söylemesi :)

Bu yazıya benzeyen diğer bazı yazılar:

1. Film başlıklarının kısa bir tarihi [Video]
2. Eleştirel düşünce hakkında
3. Philip K. Dick’in bir öyküsü daha sinemada

Üstüne tıklarsanız büyüyeceğini umuyorum. Ve hiçbir şey düşündürtemese bile, en azından kendi zamanına göre zavallı bir garibanı, sanat tarihi için ise büyük bir yaratıcı dehayı bir kaç dakikalığına da olsa hatırlatacağını size…

Denizde Fırtına

Bu yazıya benzeyen diğer bazı yazılar:

1. Sistine Şapeli’nde “onun” resmi mi, yoksa basit bir tesadüf mü?
2. Düşündüren cümleler – III
3. Düşündüren cümleler – X
4. Düşündüren cümleler – VI
5. Düşündüren cümleler – VIII

1. KIZILAY

Bir bumads sosyal sorumluluk içeriğidir.

Bu yazıya benzeyen diğer bazı yazılar:

1. Gelecekte herkes (ve herşey) birer ajan mı olacak gerçekten?
2. Otizm bazı işler için bir engel değil, aranılan bir özellik olmaya başlıyor.

Bu ünlümüzü tanıyabildiniz mi peki??!!!

Günlük deneyimlerimize göre, bu soruya hepimizin vereceği cevap yüzde yüz kesin olmasına rağmen, son yapılan bir araştırma bu genel görüşün aksini savunuyormuş.

Bu çalışmaya göre, evet, gerçekten de alışverişten o kadar da çok hoşlanmayan kadınlar varmış. Daha spesifik olmak gerekirse, “zayıf” olanlar alışverişi “zevk veren” bir aktivite olarak tanımlarken, daha kilolu olanlar hiç de böyle düşünmüyor, “ortalama” vücuda sahip kadınlar ise alışveriş konusunda “karışık duygular” beslediklerini belirtiyorlarmış. (Alışveriş konusunda karışık duygular beslemek ne demek diye bana sormayın lütfen, hiçbir fikrim yok. En yakınınızdaki kadına başvurmanızı rica ediyorum.)

Bu araştırma hakkında yayınlanan bir haberden kısa bir alıntı yapacak olursak;

“Genel olarak, diğerlerine göre zayıf kadınlar alışverişi zevkli bir deneyim olarak tanımlamış, biraz fazla kiloya sahip olanlar ise bundan pek hazzetmediklerini ifade etmişlerdir.

Ancak, çalışmanının toplamdaki sonucu 3 olarak çıkmıştır, ki bunun anlamı bir bütün olarak ele alındığında araştırmaya katılan kadınların alışveriş konusunda ne çok pozitif, ne de çok negatif bir görüşe sahip oldukları şeklindedir.

Avusturalya’daki Flinders Üniversitesi’nden Prof. Marika Tiggermann’a göre, araştırmanın sonuçları açık olarak alışveriş kavramının kilolu hanımlar için pek de hoş çağrışımlar yaratmadığını kanıtlamaktadır. Tiggermann, “Daha geniş bedenlere sahip kadınların kendilerine yakıştırdıkları giysileri bulmakta yaşadıkları zorluklar, neden alışverişin onlar için pek de rahatlatıcı bir faaliyet olmadığını anlaşılabilir kılıyor.” demiştir.”

Bu yazıya benzeyen diğer bazı yazılar:

1. Bazı sosyal yetenekler genetik kökenli olabilir(miş).
2. ADHD (dikkat eksikliği bozukluğu), yaratıcı deha ile ilişkili olabilir mi?
3. Grup zekasını arttırmanın çok basit bir yolu olabilir mi acaba?
4. Antidepresan ilaçlar, önemli kişilik değişiklikleri ile bağlantılı olabilir.
5. Yaratıcılık ve inovasyon ile ilgili internetten bazı link ve kaynaklar

Bu kampanyada okuyuculardan önce kendilerinin aday göstereceği kitapları bildirmeleri istendi ve 6.000′den fazla okuyucu favori kitaplarının  isimlerini NPR’a gönderdiler. Daha sonra ise daha da geniş bir katılımla (bu sefer 60.000′den fazla kişinin katılımı ile) oylama yapıldı ve bu aday kitaplar arasından en çok beğenilen “Top 100“ bilim kurgu ve fantastik edebiyat dallarındaki eser okurlarca belirlenmiş oldu.

Bizim basına pek yansıdı mı tam bilmiyorum, ben pek göremedim, ama bizim medyayı pek sıkı da takip ettiğimi de söyleyemem. Ama gel gelelim, bu 100 kitaplık liste -her ne kadar bu tür listeler her zaman birileri tarafından doğal olarak eleştirilseler de- yurtdışında, özellikle bu alanlarla ilgili kişiler arasında oldukça yankı buldu. Önemli blogların hemen hemen hepsinde bu olay hakkında birşeyler yazıldığını gördüm sanırım. Yine her zaman olduğu gibi, bazı kitapların listede yer almaması  kızgınlık ve benzeri tepkiler yaratırken, çok da bilinmeyen bazı kitapların listeye dahil olması bu çevrelerde az rastlanan bir şaşkınlık dalgasına sebep oldu (Malum, bilim kurgu okuyucularının şaşırma eşiği normal insanlara göre biraz daha düşük oluyor :))

Her neyse, yukarıda da linkini verdiğim bu listeyi kendiniz de incelersiniz. Elbette siz de bazı “muhteşem” kitapların ne kadar düşük sıralarda yer aldığını görüp hayal kırıklığına uğrayacaksınız, baştan söylemedi demeyin. Benim açımdan ise kişisel favorilerimden biri olan Orson Scott Card‘ın yazdığı “Ender’s Game“ kitabının üçüncü sırada olduğunu görmek sevindirici oldu.

Şimdi ise işte bu listeyi daha iyi tanıyabilmek ve anlayabilmek için bir tablo (ya da internet dilinde bir infografik) sunacağım sizlere. Bu grafik, sizi alacak, ilginizi çeken alanlara ve zevk duyduğunuz alt türlere göre sizi yönlendirerek bu 100 kitabın içinde hangisinin ya da hangilerinin sizin hoşunuza gideceğini, elinizden tutup kitaplar arasında dolaştırdıktan sonra gösterecek.

Benim oldukça hoşuma gitti, çünkü insanın hem değişik kitapları tanımasını sağlıyor, hem de kendi sevdiği türde okuyabileceği kitapları ona öğretiyor, bu bakımdan yararlı olduğunu düşündüm.

Aşağıda görebileceğiniz ve tıklayınca dev gibi olacak olan bu infografiği SFSignal sitesi hazırlamış, onların da ellerine sağlık diyor ve sözü bitirip, kalanını sizin gözlerinize bırakıyorum:

Herkese bol heyecanlı yeni dünyalar dilerim :)

Bu yazıya benzeyen diğer bazı yazılar:

1. Fütürizm, bilimkurgu ve yaratıcılık
2. Büyük kampanya! Tam 50 kişiye bedava süper e-kitap tam burada!
3. E-kitap kampanyası ile ilgili güncelleme
4. Yeni bir kısa öykü – “Geçmişin Efendileri”
5. Kendi sahibini vuran robotun inanılmaz ama “gerçek” hikayesi

Özellikle, 20. Yüzyıl’ın ortalarından itibaren bilimin ve teknolojinin gelişiminin akıl almaz bir hız kazanması, her araştırma alanındaki bilgi birikiminin yeni çalışmalarla devasa boyutlara ulaşması, genel bir kanaatin yerleşmesine neden oldu.

Bu görüşe göre, yeni buluşlar, gelişmeler veya bilimde büyük sıçrama yaratacak keşifler tek bir kişi tarafından yapılamazdı artık. Tüm bilim dalları  bir insanın yalnız başına başedemeyeceği o kadar çok bilgi ve ayrıntıyla doluydu ki, eğer bir gelişme olacaksa, bu ancak çeşitli disiplinlerden uzmanların bir araya gelen  bir takımın altından kalkabileceği bir yük olabilirdi ancak.

Bir zamanlar Galileo‘nun, Newton‘un, ya da Einstein‘in yaptığı gibi tek kişi, yalnız başına bir konu üzerinde çalışarak yeni buluşlar yapamazdı, o alanı sonsuza kadar değiştiremezdi artık, bu mümkün değildi. Bir başarı ve ilerleme sağlanmak isteniyorsa, bu ancak yetkin kişilerden bir takımın ortak aklının ürünü olabilirdi, bilgi çağının gerektirdiği buydu.

Ama bu fikrin atladığı bir nokta vardı bence ve Steve Jobs da bu noktanın yaşayan en göz önünde ve en bilinir kanıtı olduğu için önem taşıyordu bence.

O da herhangi bir çalışmanın, gelişmenin, ilerlemenin veya adına ne derseniz deyin belirgin farklılıklar ve katma değer taşıyan bir “üretim” sürecinin tek bir insanın beynindeki ufacık bir fikirle başladığıdır.

Her büyük buluş, keşif ya da ürün, daha kimse böyle birşeyi hayal dahi etmezken, hatta olabileceğine imkan dahi vermezken, kafasında oluşan bu küçük fikri besleyip büyüten, onu ta bu fikir gerçekliğe bürününe dek koruyan, kollayan, çocuğu gibi sahiplenen belki normalde tek başına güçsüz, ama sarsılmaz kararlılığı sayesinde durdurulamaz bir güce dönüşen tek bir insanın zihninin ürünüdür.

Ve hiçbir ilerlemeci aktivite, hangi alanda olursa olsun, tek bir itici gücün varlığı olmadan ne doğabilir, ne geliştirilebilir, ne de en sonunda somut bir şekle getirilebilir: Bu itici güç de herşeyi başlatan o “yaratıcı” zekadır.

Şimdi, muhtemelen aranızda yukarıdaki satırları Steve Jobs’ın ölümü nedeniyle yazmış olmamı abartılı bulanlar olacak.

Apple ürünlerinin eninde sonunda birer tüketici ürünü olduğunu, Jobs’un teknolojiye gerçek anlamda yaptığı katkıların o kadar da çığır açıcı ve önemli kabul edilemeyeceğini, bilimsel  açıdan yani bilgiişlem alanı çalışmaları açısından) onunkilere benzer, hatta daha da değerli çalışmalar yapan pek çok insanın da var olduğunu savunanlarınız olacak.

Medyanın pompaladığı, tek bir kişinin “tanrılaştırılması” sanrısına benim de düştüğümü düşünecek bazılarınız. Bazıları da Steve Jobs’un sanki Apple‘ın bütün ürünleri tek başına yaratmış gibi gösterildiğini, oysa ona bağlı çalışan, muhtemelen hepsi alanlarının en iyilerinden oluşan bir çalışanlar ordusunun onun için çalıştığını ileri sürecekler.

Eğer böyle düşünenleriniz varsa gerçekten, -tavsiyeye ihtiyacı yok kimsenin ama- pek de haddim olmadan şu kadarını söyleyebilirim size: Muhtemelen söylediklerinizde önemli derece haklılık payı vardır. Söyleyebileceğiniz noktaların bir kısmına benim de sonuna kadar katılacağımı rahatlıkla söyleyebilirim.

Ama benim asıl üzerinde durduğum nokta başka bir şey ve bu yüzden bu iddiaların tümü tamamen doğru olsa dahi, bu yazının temel savını etkileyemeyecekler.

Neden mi? 1997‘de kurumsal tarihin en büyük batıklarından biri haline gelmek üzere olan, hatta çoktan gelmiş Apple şirketinin, o yıl Steve Jobs‘un tekrar başa gelmesinden sadece dört yıl sonra ilk Ipod‘u piyasaya sürmesiyle başlayan ve tüm teknoloji pazarını kökten değiştiren günümüze kadar süren delice değişim süreci görmezden gelmek kimsenin harcı değildir zira, işte o yüzden.

Yazının başının dönecek olursak…

Binyıllarca süren insan medeniyetinin doğasının, sadece bir ya da bir kaç nesilde yaşanan dışsal etkilerle değişmediğinin, değişemeyeceğinin taş gibi bir kanıtını ortaya koyduğu için kutsuyorum Steve Jobs’u.

Değişmeyen bu nokta ise, başta söylediğim gibi, her gelişimin cesur, sürüden ayrılmaktan korkmayan, kendini inandığı yola adamış tek bir “yaratıcı” kafada başladığından başka bir değildir.

Nesillerdir değişmeyen bu gerçek, belki daha zorlukla seçilebilir, daha az görünür hale gelmiştir yaşadığımız karman çorman bu “modern” dünyada, ama her zamanki kadar, belki de daha güçlü olarak varlığını sürdürmektedir bence.

Benim için Steve Jobs, işte bu yüzden önemli bir adamdır, Apple ürünlerine hayran olduğum için ya da başka bir nedenden değil yani.

♠  ♣  ♥  ♦

Yazıyı tamamladım, meraklanmayın. Sadece muhtemelen % 90′ınızın çoktan haberdar olduğu, Steve Jobs’un Standford mezuniyet töreninin videosunu ve yazyıa dökülmüş halini de eklemek istedim en sona.

Bence, bir hayatı nasıl geçirmek gerektiği konusunda yabana atılmayacak bir felsefe içerdiği için…

Bizimkinden oldukça farklı bir kültür ve dünya anlayışını,  başarılarını yadsıyamayacağız bu adamdan dinleyebilememize ve okumamıza olanak sağlayacaği için bir de…

http://www.youtube.com/watch?v=UF8uR6Z6KLc

Konuşmanın metninin tam tekmil dökümünü, ama ne yazık ki İngilizce olarak yazının devamında bulabilirsiniz. Ama bakarsınız, bu durumlardaki kurtarıcım Oğuzhan yine hızır gibi yetişir imdadıma ve güzelce çevirir bu yazıyı da Türkçe’ye.. Hani olur ya, yapar belki, bu yazıyı okuyup beğenirse eğer.

“I am honored to be with you today at your commencement from one of the finest universities in the world. I never graduated from college. Truth be told, this is the closest I’ve ever gotten to a college graduation. Today I want to tell you three stories from my life. That’s it. No big deal. Just three stories.

The first story is about connecting the dots.

I dropped out of Reed College after the first 6 months, but then stayed around as a drop-in for another 18 months or so before I really quit. So why did I drop out?

It started before I was born. My biological mother was a young, unwed college graduate student, and she decided to put me up for adoption. She felt very strongly that I should be adopted by college graduates, so everything was all set for me to be adopted at birth by a lawyer and his wife. Except that when I popped out they decided at the last minute that they really wanted a girl. So my parents, who were on a waiting list, got a call in the middle of the night asking: “We have an unexpected baby boy; do you want him?” They said: “Of course.” My biological mother later found out that my mother had never graduated from college and that my father had never graduated from high school. She refused to sign the final adoption papers. She only relented a few months later when my parents promised that I would someday go to college.

And 17 years later I did go to college. But I naively chose a college that was almost as expensive as Stanford, and all of my working-class parents’ savings were being spent on my college tuition. After six months, I couldn’t see the value in it. I had no idea what I wanted to do with my life and no idea how college was going to help me figure it out. And here I was spending all of the money my parents had saved their entire life. So I decided to drop out and trust that it would all work out OK. It was pretty scary at the time, but looking back it was one of the best decisions I ever made. The minute I dropped out I could stop taking the required classes that didn’t interest me, and begin dropping in on the ones that looked interesting.

It wasn’t all romantic. I didn’t have a dorm room, so I slept on the floor in friends’ rooms, I returned coke bottles for the 5¢ deposits to buy food with, and I would walk the 7 miles across town every Sunday night to get one good meal a week at the Hare Krishna temple. I loved it. And much of what I stumbled into by following my curiosity and intuition turned out to be priceless later on. Let me give you one example:

Reed College at that time offered perhaps the best calligraphy instruction in the country. Throughout the campus every poster, every label on every drawer, was beautifully hand calligraphed. Because I had dropped out and didn’t have to take the normal classes, I decided to take a calligraphy class to learn how to do this. I learned about serif and san serif typefaces, about varying the amount of space between different letter combinations, about what makes great typography great. It was beautiful, historical, artistically subtle in a way that science can’t capture, and I found it fascinating.

None of this had even a hope of any practical application in my life. But ten years later, when we were designing the first Macintosh computer, it all came back to me. And we designed it all into the Mac. It was the first computer with beautiful typography. If I had never dropped in on that single course in college, the Mac would have never had multiple typefaces or proportionally spaced fonts. And since Windows just copied the Mac, it’s likely that no personal computer would have them. If I had never dropped out, I would have never dropped in on this calligraphy class, and personal computers might not have the wonderful typography that they do. Of course it was impossible to connect the dots looking forward when I was in college. But it was very, very clear looking backwards ten years later.

Again, you can’t connect the dots looking forward; you can only connect them looking backwards. So you have to trust that the dots will somehow connect in your future. You have to trust in something — your gut, destiny, life, karma, whatever. This approach has never let me down, and it has made all the difference in my life.

My second story is about love and loss.

I was lucky — I found what I loved to do early in life. Woz and I started Apple in my parents garage when I was 20. We worked hard, and in 10 years Apple had grown from just the two of us in a garage into a $2 billion company with over 4000 employees. We had just released our finest creation — the Macintosh — a year earlier, and I had just turned 30. And then I got fired. How can you get fired from a company you started? Well, as Apple grew we hired someone who I thought was very talented to run the company with me, and for the first year or so things went well. But then our visions of the future began to diverge and eventually we had a falling out. When we did, our Board of Directors sided with him. So at 30 I was out. And very publicly out. What had been the focus of my entire adult life was gone, and it was devastating.

I really didn’t know what to do for a few months. I felt that I had let the previous generation of entrepreneurs down – that I had dropped the baton as it was being passed to me. I met withDavid Packard and Bob Noyce and tried to apologize for screwing up so badly. I was a very public failure, and I even thought about running away from the valley. But something slowly began to dawn on me — I still loved what I did. The turn of events at Apple had not changed that one bit. I had been rejected, but I was still in love. And so I decided to start over.

I didn’t see it then, but it turned out that getting fired from Apple was the best thing that could have ever happened to me. The heaviness of being successful was replaced by the lightness of being a beginner again, less sure about everything. It freed me to enter one of the most creative periods of my life.

During the next five years, I started a company named NeXT, another company named Pixar, and fell in love with an amazing woman who would become my wife. Pixar went on to create the worlds first computer animated feature film, Toy Story, and is now the most successful animation studio in the world. In a remarkable turn of events, Apple bought NeXT, I returned to Apple, and the technology we developed at NeXT is at the heart of Apple’s current renaissance. And Laurene and I have a wonderful family together.

I’m pretty sure none of this would have happened if I hadn’t been fired from Apple. It was awful tasting medicine, but I guess the patient needed it. Sometimes life hits you in the head with a brick. Don’t lose faith. I’m convinced that the only thing that kept me going was that I loved what I did. You’ve got to find what you love. And that is as true for your work as it is for your lovers. Your work is going to fill a large part of your life, and the only way to be truly satisfied is to do what you believe is great work. And the only way to do great work is to love what you do. If you haven’t found it yet, keep looking. Don’t settle. As with all matters of the heart, you’ll know when you find it. And, like any great relationship, it just gets better and better as the years roll on. So keep looking until you find it. Don’t settle.

My third story is about death.

When I was 17, I read a quote that went something like: “If you live each day as if it was your last, someday you’ll most certainly be right.” It made an impression on me, and since then, for the past 33 years, I have looked in the mirror every morning and asked myself: “If today were the last day of my life, would I want to do what I am about to do today?” And whenever the answer has been “No” for too many days in a row, I know I need to change something.

Remembering that I’ll be dead soon is the most important tool I’ve ever encountered to help me make the big choices in life. Because almost everything — all external expectations, all pride, all fear of embarrassment or failure – these things just fall away in the face of death, leaving only what is truly important. Remembering that you are going to die is the best way I know to avoid the trap of thinking you have something to lose. You are already naked. There is no reason not to follow your heart.

About a year ago I was diagnosed with cancer. I had a scan at 7:30 in the morning, and it clearly showed a tumor on my pancreas. I didn’t even know what a pancreas was. The doctors told me this was almost certainly a type of cancer that is incurable, and that I should expect to live no longer than three to six months. My doctor advised me to go home and get my affairs in order, which is doctor’s code for prepare to die. It means to try to tell your kids everything you thought you’d have the next 10 years to tell them in just a few months. It means to make sure everything is buttoned up so that it will be as easy as possible for your family. It means to say your goodbyes.

I lived with that diagnosis all day. Later that evening I had a biopsy, where they stuck an endoscope down my throat, through my stomach and into my intestines, put a needle into my pancreas and got a few cells from the tumor. I was sedated, but my wife, who was there, told me that when they viewed the cells under a microscope the doctors started crying because it turned out to be a very rare form of pancreatic cancer that is curable with surgery. I had the surgery and I’m fine now.

This was the closest I’ve been to facing death, and I hope it’s the closest I get for a few more decades. Having lived through it, I can now say this to you with a bit more certainty than when death was a useful but purely intellectual concept:

No one wants to die. Even people who want to go to heaven don’t want to die to get there. And yet death is the destination we all share. No one has ever escaped it. And that is as it should be, because Death is very likely the single best invention of Life. It is Life’s change agent. It clears out the old to make way for the new. Right now the new is you, but someday not too long from now, you will gradually become the old and be cleared away. Sorry to be so dramatic, but it is quite true.

Your time is limited, so don’t waste it living someone else’s life. Don’t be trapped by dogma — which is living with the results of other people’s thinking. Don’t let the noise of others’ opinions drown out your own inner voice. And most important, have the courage to follow your heart and intuition. They somehow already know what you truly want to become. Everything else is secondary.

When I was young, there was an amazing publication called The Whole Earth Catalog, which was one of the bibles of my generation. It was created by a fellow named Stewart Brand not far from here in Menlo Park, and he brought it to life with his poetic touch. This was in the late 1960′s, before personal computers and desktop publishing, so it was all made with typewriters, scissors, and polaroid cameras. It was sort of like Google in paperback form, 35 years before Google came along: it was idealistic, and overflowing with neat tools and great notions.

Stewart and his team put out several issues of The Whole Earth Catalog, and then when it had run its course, they put out a final issue. It was the mid-1970s, and I was your age. On the back cover of their final issue was a photograph of an early morning country road, the kind you might find yourself hitchhiking on if you were so adventurous. Beneath it were the words: “Stay Hungry. Stay Foolish.” It was their farewell message as they signed off. Stay Hungry. Stay Foolish. And I have always wished that for myself. And now, as you graduate to begin anew, I wish that for you.

Stay Hungry. Stay Foolish.

Thank you all very much.”

Bu yazıya benzeyen diğer bazı yazılar:

1. Bugünün anısına: 31 Mayıs 2010 İsrail saldırısı
2. ADHD (dikkat eksikliği bozukluğu), yaratıcı deha ile ilişkili olabilir mi?

Her ne kadar nerede gördüğümı hatırlamasam da, bu yaratıcı ve etkileyici çalışmayı üreten arkadaşların bu işi MedicalBillingandCoding.org adlı bir sitenin bünyesinde yaptıklarını resmin en altındaki yazıdan anlayabiliyoruz. Kaynak vermeyi atlamamak temel ilkelerimden biri olduğundan, bu şöyle bir bakıp ne işe yaradığı hakkında en küçük bir fikre sahip olamadığım (ve pek de üzerinde durmadığım) siteyi kaynak olarak göstermekte bir sakınca olmayacak sanırım.

Elbette bugüne kadar hareketsizliğin insan sağlığına etkileri bizim basınımıza da yansımıştı (örnek linkler olarak buraya ya da şuraya tıklayabilirsiniz). Ama, çarpıcı bilgi ve grafiklerin insanların dikkatini daha fazla çektiği şüphesiz. İşte bu nedenle, karşınızda günümüz hayat koşullarında hepimizin bir şekilde alışmış olduğu (ya da hapsolduğu mu demeli?) günün büyük kısmını oturarak geçirme davranışının sağlığımız için pek de hoş olmayan etkileri:

(Küçük ama kısa olmayan not: Grafiği hemen alta yerleştirirsem muhtemelen blogun  ilk sayfasında gözü yoracak biçimde uzun olacağını düşünerek, aşağıdaki butona tıklayıp açılacak sayfada rahat rahat incelemenizin daha uygun olacağını düşündüm.)

Bu yazıya benzeyen diğer bazı yazılar:

1. Kırmızı başlıklı kızın “gerçek” hikayesi
2. Şu plasebo dedikleri meğer neymiş..

Aşağıdaki kısa demo videosu ise sistemin nasıl çalıştığını kendi gözlerimizle de görmemizi sağlıyor:

Aslında yazının bu kısmında araştırmanın nasıl yürütüldüğünden ve ulaşılan sonuçlardan biraz daha detaylıca bahsetmek niyetindeyim, ama bugünlerde biraz zaman darlığı çekiyorum. Bu seferlik kusura bakmazsınız artık diye umarım.

Ama yine de, son söz olarak şunu söylemeden bitirmeyeceğim: Bu ve bunun gibi araştırmalar, bilim ve özelinde beyin araştırmaları açısından ne kadar müthiş zamanlarda yaşadığımızı bir kere daha göstermiyor mu sizce de?

Benim aklım başımdan gitmek üzere diyebilirim.

Bu yazıya benzeyen diğer bazı yazılar:

1. Beynin çözülemeyen gerçek gizemleri – 1. Bölüm
2. Beynin çözülemeyen gerçek gizemleri – 5. Bölüm
3. Beynin çözülemeyen gerçek gizemleri – 4. Bölüm
4. Beynin çözülemeyen gerçek gizemleri – 2. Bölüm
5. Beynin çözülemeyen gerçek gizemleri – 3. Bölüm

Bundan bir süre önce, yine internetin unutulmuş, köhne ve nem kokan dehlizlerinde korkuyla karışık bir şaşkınlıkla etrafıma bakına bakına dolaşırken, Nikola Tesla ve Mark Twain‘in önceden de haberdar olduğum arkadaşlıklarına ilişkin bir yazıya rastlamış, oldukça ilgi çekici bulmuş ve hemen daha sonra değerlendirmek üzere zulaya atmıştım.

Yaz rehavetinden olsa gerek daha sonra yazıyla bir türlü ilgilenemedim,  ama bir yandan da heba olmasına gönlüm bir türlü elvermedi.O güzel ve sıcacık yaz günlerinin etkisiyle olsa gerek [evet, mevsimin yaz olduğunu tekrarlayıp duruyorum ki artık gitmekte olduğunun farkına varmanıza bir katkım olsun!] kendimi üşengeçliğin rahat kollarına bırakmış idim. Hatta, bu duygularımı en içten bir şekilde  ifade ettiğim Friendfeed iletisi de hala burada bir ibret vesikası gibi durur.

Fotoğraflar, bizzat kişilerin gerçek Facebook profillerinden alınmıştır.

Tüm bunların üzerinden iki buçuk ay geçtiğine inanması ne kadar zorsa bir o kadar da gerçek. Daha önce Neşelibeyin‘e “Türkiye’de Bilim Üzerine” adında  şahane bir yazısı ile katkıda bulunan Oğuzhan ise, benim o günlerde uzağından bile geçmediğim bir emek harcama isteği ve kararlılık göstererek, bu yazı üzerinde hemen çalışmaya başlamıştı bile.

Evet, gerçekten 2000 yılında Katherine Krumme adındaki, o zamanlar Berkeley Üniversitesi’nde mühendislik okuduğunu anladığımız (ama ne mühendisliği olduğunu bilemediğimiz) yazara e-mail dahi atarak yayınlamak için izin istediği hikayesinin gerçek olduğunu ben de gerekirse teyit edebilirim.

Ama gel gör ki, aile terbiyesinden nasibini pek almadığını tahmin ettiğimiz bu kendini beğenmiş Anglo-Sakson bozuntusu, Oğuzhan‘ın e-maillerine bir türlü cevap vermedi (ya da belki de sadece artık o adresi kullanmıyor da olabilirdi tabi).

Her neyse, kısa bir süre içerisinde çevirisini tamamlayan Oğuzhan, yine büyük bir nezaketle yazıyı Neselibeyin‘de yayınlayabileceğimi söyledi ve çeviriye bir göz atmamı rica etti. İşte, etraf o günden sonradır ki büyük bir sessizliğe gömüldü, insanlar ve kuşlar dahil tüm hayvanat sustu, hatta evrenin tamamı adeta yaratılıştan önceki mutlak sessiz haline döndü. Zira ben sanki Noam Chomsky‘nin üstadı bir dilbilimcisi edasında, yazıya bakmak için zaman ayıramadım bir türlü. O günden bugüne, bu böyle iki buçuk ay sürdü gitti.

Her neyse, laf çektikçe uzuyor. Velhasıl kelam, Oğuzhan’ın nazik bir hatırlatması ile (hayır, tekme olmadı hiç!) bugün yazıyı yayınlama fırsatını bulabiliyorum. İşte, Oğuzhan‘ın güzel çevirisi ile bu iki egzantirik ve müthiş şahsiyetin, Twain ile Tesla‘nın arkadaşlıklarının hikayesi…

 

Mark Twain ile Nikola Tesla:

Gök gürültüsü ve Şimşek!

 

Ünlü yazar ve mizahçı Mark Twain’in şöyle bir sözü vardır: “Gök gürültüsü iyidir, gök gürültüsü etkileyicidir; ama noktayı koyan şimşek olur.” Twain’i Nikola Tesla’ya bağlayan, belki de, bu görkemli aydınlanma olayına duyduğu hayranlık ve Tesla’nın ışıkla dilediği gibi oynama konusundaki yeteneğiydi. Bu iki adamın arkadaşlığı biraz sıradışı görünse bile, o dönemden kalan oldukça sağlam belgelerle kanıtlanabiliyor.

Tesla uzun boylu, çelimsiz ve kendine özgü alışkanlıkları olan bir adam; adı pek anılmayan bir mühendis ve mucit; Twain ise etkileyici kalemiyle, zamanının en tanınan ve en çok sevilen Amerikan yazarlarından biriydi. Bu farklılıklarına karşın ikisi, sağlam ve uzun süreli bir arkadaşlık geliştirebilmiş ve sık sık Manhattan’daki Player’s Club’ta veya Tesla’nın laboratuvarında buluşurlardı. İşte, ikilinin birbirlerine öyküler anlattıkları, gülüp eğlendikleri ve tabii ki Twain’in hayranlık duyduğu şimşek gösterilerinin yapıldığı yerler de buraları idi.

Tesla ve Twain bir arada: Kaç defa kurcalama dedim bilmediğin şeyleri!

İkilinin ilk karşılaşması yüz yüze değil, Twain’in yazdıkları üzerinden oldu. Tesla özgeçmişinde, onun için, arkadaşlıklarının ta baştan belli olan niteliklerine değinir ve Twain’i kendisine ilham veren ilk insanlardan biri olarak anlatır. Tesla’nın, “Carlstadt’taki Real Gymnasium’daki (bir okul) çalışmaları sırasında, tehlikeli bir hastalık, daha doğrusu bir kaç hastalık yüzünden yatalak olmuştum ve durumum o kadar kötüleşmişti ki doktorlar umutlarını yitirmişlerdi.” dediği iddia ediliyor.

Tesla’nın, sonradan yaşamını dolaylı da olsa borçlu olduğunu söyleyeceği, Mark Twain’in çalışmalarını keşfetmesi de bu derin umutsuzluk dönemine denk geliyor. Ne var ki Tesla’nın aktardığı bu anektodun gerçekliği hakkında soru işaretleri var. Margaret Cheney konuyla ilgili olarak “Twain o güne kadar, okyanusu aşıp bir Hırvat kütüphanesine girecek hemen hemen hiçbir şey yazmamıştı.” diyor. Bu anlatı gerçek olsun veya olmasın etkileyici bir arkadaşlığın temellerinde yattığı ortada ve Tesla, Twain’in bir mucizeden aşağı kalır yanının olmadığını belirterek, yazara ve eserlerine duyduğu saygıyı ortaya koyuyor. Tesla bu karşılaşmayı şöyle anlatıyor:

“Bir gün elime birkaç kitap tutuşturdular. Daha önce hiç böyle kitaplar okumamıştım, bana içinde bulunduğum umutsuz durumu unutturacak kadar etkileyiciydiler. Bunlar Mark Twain’in, bu kitapları okumamı izleyen mucizevî iyileşme dönemimi de borçlanmış olabileceğim ilk eserleriydi. Yirmi beş yıl sonra, Mr. Clemens’le tanıştığımda ve onunla arkadaş olduğumuzda, bunu ona anlatmıştım; böylesine büyük bir mizahçının gözyaşlarına boğuluvermesi beni şaşırtmıştı.”

Tesla 1884′ün Haziran’ında New York’a vardığında, kafasında yazınsal konulardan başka şeyler vardı. Çalışmak için Thomas Edison’un yanına gitti. Tesla ve Twain’in yolları dört yıl sonrasına (1888) kadar bir daha kadar kesişmedi. Twain Tesla’nın dehasını ilk kez o yılın kasımında, mucidin yeni tanıtılmış alternatif akım polifaz sistemiyle ilgilendiğinde fark etti. Yazar makinede gördüğü dehadan çok etkilenmişti ve not defterine şöyle yazdı:

“Tesla isminde bir beyefendi tarafından patenti yakın zamanda alınmış – ve Westinghouse Şirketi’ne satılmış – Dünya’nın elektrik piyasasında devrime yol açacak bir elektrik aletinin çizimlerini ve açıklamasını daha yeni inceledim. Bu patent, telefonunkinden sonra alınmış en değerli patenttir.”

Twain öngörüsünde oldukça haklıydı, bu buluş elektrik sanayisinde ve yaşantımızda ciddi bir dönüşüme neden oldu. Yazarın Tesla’ya duyduğu saygı, gittikçe artmaya başlamıştı.

Tesla ve Twain, Player’s Club’ta ikisinin de katıldığı avlarda, sık sık karşılaşmaya başladılar. İki adamın, içlerinde sanatçı Robert Reid, editör Robert Underwood Jonhson, Johnson’ın karısı Katherine’in ve Joseph Jefferson’ın da bulunduğu ortak tanıdıkları vardı. Tesla’nın yolu Rudyard Kipling, Theodore Roosevelt ve John Muir gibi başka aydınlarla da Delmonico’s isimli restoranda, Robert Reid veya Johnson ailesi tarafından düzenlenen partilerde kesişiyordu; fakat bütün bu tanınmış isimler içinde, Tesla’nın en çok ilgilendiği Twain olmuştu.

1894 yılında Tesla, Robert Jonhson, Marion Crawford ve Joseph Jefferson ile birlikte Mark Twain’i laboratuvarına çağırdı. Fosforesant ışıktan yararlanarak çekilen ilk fotoğraflar da bu laboratuvarda çekilecekti. 1984 yılında, biri 4 Mart’ta diğeri 26 Nisan’da olmak üzere en az iki defa fotoğraf çekimi oldu. Twain bu çekimlere gitti ve Tesla’nın alaycı söyleyişiyle “vücudundan yüksek voltajlı elektriğin geçmesine [izin verdi.]“. Jonhson bu deneyimi şöyle anlatacaktı:

“Daha önce görülmemiş yoğunlukta elektriksel titreşimlerin üretimini, … de içeren deneylerine tanıklık etmemiz için bizi sık sık laboratuvarına davet ederdi. Beş metreye varan uzunluklardaki şimşek benzeri parlamalar onun laboratuvarında oldukça olağandı. [Tesla] elektrikle ışık üretebildiği tüpleri, arkadaşlarına ziyaret hediyesi olarak vermek üzere fotoğraf çekmek için kullanırdı. … Ben de Mark Twain’in, … içinde olduğu o grubun bir üyesiydim – bu grup fotoğraf çekilmenin benzersiz deneyimini de yaşamış oldu.”

Tesla’nın laboratuvarında ziyaretçileri bekleyen heyecan verici başka şeyler de vardı. Tesla bir mekanik osilatörü – yüksek frekansta alternatif akım oluşturan bir tür motor – geliştirmeye uğraşıyordu. Mucit, makinenin ilginç bir etkisinin olduğunu fark etmişti: makine kaydadeğer titreşimler üretiyordu. Tesla bu titreşimlerin terapi amaçlı olarak veya sağlıkla ilgili bir yararının olup olmayacağını merak etti ve bir gün [Tesla’nın] laboratuvarındayken Mark Twain, bu titreşimleri vücudunda deneyip deneyemeyeceğini sordu.

Tesla osilatörü işlem için ayarlarken Twain platformda duruyordu. Twain deneyimden çok büyük keyif aldı ve şöyle dedi: “Bu, insana kuvvet ve canlılık veriyor.” Bir süre geçtikten sonra Tesla yazarı platformdan inmesi gerektiği yönünde uyardı; fakat Twain çok eğleniyordu ve inmek istemedi. Tesla ısrar etti fakat Twain bir iki dakika daha makinede kaldı; aniden şöyle diyene kadar: “Çabuk ol, Tesla. Nasıl durduruluyor bu?”. Tesla arkadaşını oturma odasına aldı. Twain, laboratuvar çalışanlarının bir süredir yaşamakta olduğu şeyi ilk elden deneyimlemiş oldu: makinenin titreşimlerin laksatif etkileri vardı.

1897 yılında, Tesla Viyana’da biraz zaman geçirmek için Avusturya’ya geçti. Tesla’nın yeni fikirlerinden ve icatlarından – “yıkıcı güce sahip savaş aleti patentlerinden” – haberdar olan Twain, barış ve silahsızlanma konularına kafa yoran biri olarak mucide Avrupa’dan mektup yazdı. Aralarında koca bir okyanus ve bir yarım kıta olmasına karşın, Twain hâlâ Tesla’yla ve onun içindeki bir kaynaktan fışkırırmışcasına ürettiği aletlerle ve yaptığı buluşlarla ilgileniyordu. Dahası, Twain’in, savaşların önlenmesiyle ilgili gerçekten güvendiği- ve Tesla’yla da paylaştığı – düşünceleri vardı:

“Sevgili Tesla,

Yıkıcı güçteki savaş aletleriniz için Avusturya’da ve İngilitere’de patent aldınız mı acaba? Şayet aldıysanız, onlar için bir fiyat belirlemeyi ve komisyon karşılığında satmamı istemeyi düşünmüyor musunuz? İki ülkede de – ve Almanya’da, II. William da içlerinde olmak üzere – bakan görevinde tanıdıklarım var.

Üstelik bir yıl daha Avrupa’da olacağım.

Geçen gece konuyla ilgilenen birkaç beyefendiyle, devletlerin Çar’ın çağrısına yanıt vermeye ve silahsızlanmaya nasıl ikna edilebileceklerini tartışıyorduk. Onlara önerim, yırtıp atılabilecek bir anlaşma metninden daha etkili olacak bir şey aramamız gerektiği yönünde oldu. Örneğin, büyük mucitlerden orduların ve askerlerin karşısında duramayacakları – dolayısıyla savaşı olanaksız kılacak – bir şey icat etmelerini istemek gibi. Sizin bunu yapmaya, dünyaya kalıcı barışı ve silahsızlanmayı pratik ve zorlayıcı bir yolla getirmeye, çabaladığınızdan zaten kuşkum yok.

Çok yoğun olduğunuzu biliyorum, yine de bana bir iki satır olsun karalamak için zamanınızı ayırırsınız, değil mi?

En içten duygularımla,

Mark Twain”

20. yüzyılın ilk yıllarında, Twain Tesla’nın laboratuvarına eskiden olduğu kadar sık gitmiyordu. Yine de ikili “işler ve diğer şeyler fırsat verdikçe birbirinin arkadaşlığını arıyorlardı ve genellikle Player’s'ta buluşuyorlardı.”. Twain’in son romanının, The Mysterious Stranger, Tesla’nın Avusturya-Macaristan’da geçen çocukluğundan etkilendiği rivayet edilir. Yazarın 1910 yılındaki ölümü, Tesla’yı derinden sarsacaktı.

Yıllar geldi geçti, Ocak 1943′te Tesla da yaşamının sonuna yaklaştığının farkındaydı. O ayın ilk günlerinde Tesla, güvendiği ulaklardan Kerrigan’dan mühürlü bir zarfı göndermesini istedi: “Bay Samuel Clemens, South Fifth Bulvarı 35, New York City.”. Bay Clemens, yazar Mark Twain’in gerçek ismiydi. Kerrigan adresi bulamadan döndüğünde Tesla ona şu bilgiyi verdi: “Bay Clemens, Mark Twain takma adıyla yazan oldukça ünlü bir yazardır, sana verdiğim adreste onu bulman sorun olmamalıydı. Orada yaşıyor.”.

Kerrigan postanenin müdürüne durumu anlattığında, müdür Mark Clemens’in yıllar önce öldüğünü söyledi. Sonradan fark edildi ki Tesla’nın verdiği adres eski laboratuvarının adresiydi, South Fifth Bulvarı’nın ismi de West Broadway olarak değişmişti. Tesla, bunu öğrenince fenalaştı ve çocuğa inanmadı:

“Sakın, bana Mark Twain’in öldüğünü söyleyeyim deme. Daha dün gece, burada odamdaydı. Şu sandalyeye oturdu ve bir saat kadar benimle konuştu. Ekonomik zorluklarının olduğundan ve yardımıma ihtiyacının olduğundan söz etti. Hemen o adrese geri gidiyorsun ve o zarfı teslim ediyorsun, sakın teslim etmeden döneyim deme.”.

Mucidin gözünde Twain’in hâlâ hayatta olduğu açıktı. Ölüm öncesi fenalaşma durumu tarihleri karıştırmasına, gerçekle hayali ayırt edememesine neden olmuş olsa da Tesla’nın aklı hâlâ, ikilinin yaşamları boyunca olduğu gibi, Twain’le sohbet etmekte ve eğlenmekteydi.

Bu yazıya benzeyen diğer bazı yazılar:

1. Bayım, siz 33′üncü dereceden bir geri zekalısınız!

Patentin açıklama kısmında da şunlar yazıyor:

“Köpekle insan arasındaki ilişki incelendiğinde, köpeği okşamak, sıvazlamak, kaşımak gibi dokunmaya dayalı aktivitelerin en önde gelen faktörlerden olduğu görülür. Bu pratik buluş ile çalışacak olan mekanik cihazın bu faaliyetleri insanların yerine yapması ile öğrenilmiş davranışlar sayesinde köpeğin zamanla cihazın dokunuşlarına alışacağı ve cihazın hareketlerini sahibinin dokunuşları ile ilişkilendireceği öngörülmektedir.”

Bu yazıya benzeyen diğer bazı yazılar:

1. ADHD (dikkat eksikliği bozukluğu), yaratıcı deha ile ilişkili olabilir mi?
2. Köpeklerin telepati yeteneği üzerine yaratıcı bir deney
3. Türkiye’den yaratıcı dizayn örnekleri
4. Yaratıcı olmanın (ve öyle kalmanın) tam 29 yolu [Video]

Bu sayfaya isteyerek geldiyseniz, her halukarda aşağıdaki blogların listesinin tam size göre olduğunu varsayıyorum. Yok, şans eseri, örneğin Google’da ilgisiz bir şeyler ararken düştüyseniz eğer, o zaman da aşağıdaki linklere bir şans verip tıklamanızı öneriyorum. Çoğunu oldukça ilginç ve eğlendirici, hatta bazı açılardan yeni şeyler öğretici bulacağınıza eminim.

İşte, hala İnternetin ana dili olmaya devam eden İngilizce olarak yazılan, yaratıcılık, inovasyon ve yenilikçilik konuları üzerine bir tutam özenle seçilmiş en baba blogların listesi, karışık bir sıralama ile karşınızda:

• Doors of Perception ^*
• Endless Innovation (nam-ı diğer “Big Think“)
• Applied Imagination *
• Innovate on Purpose
• Outside Innovation
• Innovation Tools (ya da “Innovation Weblog“) *
• Phil McKinney **
• Exploding Creativity
• Brand New Day

Bu yazıya benzeyen diğer bazı yazılar:

1. Yeni sayfa: Otizm ve asperger sendromu ile ilgili kaynaklar
2. E-kitap kampanyası ile ilgili güncelleme
3. Fütürizm, bilimkurgu ve yaratıcılık
4. Bazı sosyal yetenekler genetik kökenli olabilir(miş).
5. Otizm bazı işler için bir engel değil, aranılan bir özellik olmaya başlıyor.

Eğer öğrenmek isterseniz, bu video oldukça eğlenceli bir video. Ve evet, tuvalet kağıdının nasıl yapıldığını anlatıyor gerçekten de…

Bu videoyu izlemenizi öneriyorum, çünkü gerçekten ilginç ve bir şeyler öğretiyor. Ve hayır, bu kesinlikle bir advertorial değildir! :)

Bu yazıya benzeyen diğer bazı yazılar:

1. Bir astronot dünyanın dönüşünü nasıl görür? [Video]
2. Ford’un T Modeli’ni nasıl yapıyorlardı? [Video]
3. Satrançta bir büyük ustayı (hatta dokuzunu birden) nasıl yenebilirsiniz? [Video]
4. Şehir ve zaman [Video]
5. Hepimizin dünyası, içinde yaşadığımız yer [Video]

Kişisel faktörler bir yana, hayat felsefesi olarak da günlük hayatın dertlerini bizlere göre daha az takanları (öyle görünenleri ya da kendini o şekilde eğitmişleri belki de),  kendi isteklerini gerçekleştirmeye öncelik verenleri (bencillik sınırını fazlaca aşmadan tabii), kolay umutsuzluğa kapılmayanları ve genel olarak neşesini korumayı bilenleri de takdir ederim ciddi düşününce. Zaman zaman hayatı gerçek anlamda güzel geçirebilmenin tek yolu buymuş gibi gelir. En kötü durumda bile hayata sakin ve pozitif bakmayı kendine telkin etmeli insan, yoksa başka türlü çekilmez diye iç geçiririm. Sanırım bundan sonra bunu daha da sık kendime tekrarlamaktan bir zarar da görmem.

Aşağıdaki video ile kendi kendime yaptığım bu -belki de gereksiz- konuşmaların ne ilgisi var peki? Merak ettiyseniz, ki daha izlemediğiniz için normaldir etmemeniz, işte bu videoda izleyebileceğiniz adamlar bana o türden gelen adamlar gibi geliyorlar ve o bakımdan bu video bana ilginç ve son derece ilham verici geliyor derim.

Yaptıklarının korkutucu olması, başkalarının cesaret edemeyeceği kadar çılgınca olması değil ama beni bu videoda yapılan şeylere çeken. Adamların gözlerinde gördüğümü düşündüğüm pırıltı. Yaptıklarından sahici bir tatmin ve mutluluk alıyor gibi görünmeleri…

Yani, bu videonun bundan böyle kendime yukarıdaki öğütümü tekrarlamanın bir vesilesi  olmak için ideal olması, esas nedeni sitede yer vermemin bu yazıya ve videoya.

Ha, isteyen de sebeplenebilir elbette, o zaten serbest, işten sıkıntı duyduğu bir Pazartesi sabahı mesela, otururken kendi masasında.

Bu yazıya benzeyen diğer bazı yazılar:

1. Neşeli Beyin 1 (yazıyla “bir”) yaşında!
2. Hafıza hakkındaki tüm bildiklerimizi işte bu beyinden öğrendik!
3. Kendi kendine görmeyi öğrenen kör adamın hikayesi
4. Yok artık Internet!! Bu teknoloji olamaz, ya şaka ya da illüzyon olsa gerek. [Video]
5. Şehir ve zaman [Video]

Filmin temel çıkış noktası bizim yoğun olarak kullandığımız “vakit nakittir” atasözünden yola çıkıyor ve bu sözün mecazi değil, gerçek olduğu bir zamanı anlatıyor. Buna göre, 21. yüzyılın sonlarında artık zaman “para”nın yerini almış, yani artık temel para birimi zaman haline gelmiştir. İnsanların yaşlanması 25 yaşına geldiklerinde durmakta ve eğer ondan sonra yeni “zaman” satın almazlarsa, mecburen ölmektedirler.

Filmi, değer birimi olarak paranın yerine zaman gibi soyut bir kavramı koyması açısından fikir olarak dikkate değer buluyorum. Umarım umutlarımızı boşa çıkarmaz. Filmin yayınlanan ilk tanıtım fragmanı da hiç fena değil, izlemenizi öneririm.

http://www.youtube.com/watch?v=XnGHQokMhZ0

Bu yazıya benzeyen diğer bazı yazılar:

1. Inception’da aslında neler oldu? [Video]
2. Philip K. Dick’in bir öyküsü daha sinemada
3. Bilim tarihi metro haritası olursa daha kolay anlaşılır mı?
4. Hepimizin dünyası, içinde yaşadığımız yer [Video]
5. Yok artık Internet!! Bu teknoloji olamaz, ya şaka ya da illüzyon olsa gerek. [Video]